Ενωτική Πρωτοβουλία

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΗΣ ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΣΤΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΕΑΑΚ | 17-18 ΑΠΡΙΛΗ 2015
ΕΑΑΚ

 ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΗΣ ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ

ΣΤΟ ΔΙΗΜΕΡΟ ΕΑΑΚ | 17-18 ΑΠΡΙΛΗ 2015

 

Λίγα λόγια για την καπιταλιστική κρίση

 

Από το 2008 διανύουμε τη μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση από τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο. Πρόκειται στην ουσία για μια δομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος, μέσα στην οποία έρχεται σε δοκιμασία το ίδιο το σύστημα και τονίζονται οι αντιφάσεις που το ίδιο έχει στην παραγωγική διαδικασία.

 

Από τη μία προκειμένου να εδραιωθεί το κεφάλαιο είναι απαραίτητη η εκμετάλλευση του εργατικού δυναμικού, από την άλλη όμως μειώνεται η ικανότητα των εργαζομένων να αγοράσουν το παραγόμενο προϊόν. Την αποκαλούμε κρίση υπερσυσσώρευσης, εφόσον έχουν συσσωρευτεί κεφάλαια που έχουν προκύψει από την εκμετάλλευση των εργαζόμενων και δεν μπορούν να επενδυθούν στους διάφορους κλάδους της παραγωγής με ικανοποιητικό κέρδος για το κεφάλαιο.

 

Αυτή η κρίση είναι αποτέλεσμα των γενικότερων αντιφάσεων του καπιταλισμού και των τάσεών του για άναρχη και αχαλίνωτη ανάπτυξη, ενώ ενσωματώνει και όψεις των ιδιαίτερων αντιφάσεων του νεοφιλελεύθερου μοντέλου ανάπτυξης που έχει υιοθετηθεί από την αστική τάξη παγκόσμια τα τελευταία 25 χρόνια. Αρχικά εκδηλώθηκε στον χρηματοπιστωτικό τομέα και στα στεγαστικά δάνεια, στη συνέχεια επεκτάθηκε και στην “πραγματική οικονομία”, αλλά αφορά το σύνολο της παραγωγής και της οικονομίας παγκοσμίως.

 

Το χρέος και η λιτότητα

 

Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που αναδείχτηκαν την περίοδο της κρίσης και αποτέλεσε καθοριστικό ρόλο στην άσκηση αντιλαϊκής πολιτικής είναι το δημόσιο χρέος και τα κρατικά ελλείμματα. Οι κυβερνήσεις σε όλες τις καπιταλιστικά ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου με αφορμή το χρέος προέβηκαν στην επιβολή πολιτικής λιτότητας και βάρβαρων μεταρρυθμίσεων, προσπαθώντας με αυτό τον τρόπο να σώσουν το καπιταλιστικό σύστημα από την κρίση του. Η μορφή διάσωσης του καπιταλισμού σε κάθε χώρα είχε διαφορετικές εκφάνσεις. Όλες όμως είχαν στον πυρήνα τους την ανακεφαλαιοποιηση των τραπεζών και την ενίσχυση του κεφαλαίου βάζοντας στην άκρη τις ανάγκες της κοινωνίας και των εργαζομένων.

 

Στο βωμό του χρέους οι θυσίες των λαών όχι μόνο δε συνέβαλαν στο να ανακάμψει το σύστημα αλλά όλα τα χρόνια της κρίσης οι χώρες βουλιάζουν όλο και περισσότερο στα χρέη και τα ελλείμματα. Έτσι δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος μόνιμης δανειοδότησης και μόνιμης αύξησης των χρεών με τους λαούς της Ευρώπης να μη βλέπουν φως στο τούνελ της κρίσης. Η μόνιμη επιτήρηση και η μόνιμη λιτότητα τα οποία επιβλήθηκαν στη βάση ενός σχεδίου για την αποπληρωμή και μείωση των δημόσιων χρεών και ελλειμμάτων αλλά πολύ περισσότερο τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής μας δημιουργούν το εύλογο ερώτημα αν όντως τελικά μπορεί το χρέος να αποπληρωθεί και άμα είναι βιώσιμο. Πολύ περισσότερο αναρωτιόμαστε πως είναι δυνατόν να μας φορτώνουν το λογαριασμό της αποπληρωμής των χρεών αφού κανένας από τους λαούς δεν συνέβαλλε στην δημιουργία του. Άλλωστε έρευνες και μελέτες έχουν δείξει ότι το χρέος έχει αποπληρωθεί παραπάνω από μια φορές παρόλα αυτά ο λαός συνεχίζει να πληρώνει.

 

Ποιος είναι ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ;

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση μέσω των κατευθύνσεων της επιτίθεται στον κόσμο της εργασίας με βάση τα συμφέροντα των μεγάλων αστικών δυνάμεων και σκοπό την επικράτηση κυριαρχίας αυτών στην εργατική τάξη. Με τις πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις που ακολουθεί και επιβάλλει στα κράτη-μέλη της είναι ξεκάθαρο ότι τα πιο οικονομικά αδύναμα κράτη βρίσκονται πλέον υπό τον έλεγχο ενός ισχυρού πυρήνα ακολουθώντας πιστά τις εντολές του. Στο πλαίσιο της εφαρμογής των πολιτικών αυτών εντάσσεται το κούρεμα καταθέσεων στην Κύπρο, πολιτικές λιτότητας στην Πορτογαλία, Ιταλία και Ισπανία, τα μνημόνια και το μεσοπρόθεσμο στην Ελλάδα. Όλα αυτά στοχεύουν στην αποδυνάμωση της εργατικής τάξης δυσχεραίνοντας την προσπάθεια της να οργανωθεί και να αγωνιστεί.

 

Αυτή η πολιτική απέναντι στα κράτη-μέλη επισφραγίζεται μέσω της Ευρωζώνης και λειτούργει υπέρ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Τα ιδεολογήματα περί παγκοσμιοποίησης ευρώ, “Ευρώπης των λαών” και αλλά συναφή καταρρέουν, όσο αναδεικνύεται όλο και πιο έντονα η ανισόμετρη ανάπτυξη και με διαφορετικούς όρους ένταξη των χωρών σε ΕΕ και ευρώ. Έτσι ο μηχανισμός του χρέους ταυτόχρονα με την τρομοκρατία για έξοδο της χώρας από το ευρώ αποσκοπούν στην ενίσχυση του γερμανικού και γαλλικού κεφαλαίου σε βάρος των λαών και των εργαζομένων των πιο υποβαθμισμένων κρατών.


Η Αντικαπιταλιστική Αριστερά αντιμέτωπη με το αντεργατικό σκηνικό

 

Όλα τα προηγούμενα χρόνια της αντιλαϊκής πολιτικής που ασκήθηκε προκειμένου να ξεπεράσουμε την κρίση, με την πλειοψηφία των συνεχόμενων μεταρρυθμίσεων να περνάνε με συνοπτικές διαδικασίες, οι απολύσεις, οι μειώσεις μισθών και οι επιτάξεις να έχουν γίνει καθημερινό φαινόμενο, το εργατικό κίνημα παρέμεινε αναντίστοιχο των περιστάσεων, λόγω της αδυναμίας της αριστεράς εκείνη την περίοδο. Ήταν η ίδια αυτή η αδυναμία της που δεν κατόρθωσε να φέρει τον λαϊκό παράγοντα στο προσκήνιο με απεργίες και διαδηλώσεις για να καθορίσει τις εξελίξεις.

 

Μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της 25ης Γενάρη και τις νέες συνθήκες που δημιουργήθηκαν με τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ αλλά και το διαφορετικό τρόπο με τον οποίο ασκείται η πολιτική σήμερα, καθήκον της αντικαπιταλιστικής αριστεράς είναι η προβολή και οικοδόμηση ενός διαφορετικού δρόμου. Ενός δρόμου ο οποίος αρχίζει να ξεφεύγει από τα αμιγώς αμυντικά αιτήματα και πάλη, υιοθετώντας επιθετική τακτική στο σήμερα.

 

Είναι ευθύνη της δικιάς μας αριστεράς να ξεσηκώσει ένα μαζικό κίνημα διεκδίκησης σε εργατικούς και κοινωνικούς χώρους. Να βάλει στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων στόχους πάλης οι οποίοι να βελτιώνουν την θέση του κόσμου της εργασίας και της νεολαίας όπως είναι αυξήσεις σε μισθούς, προσλήψεις, πάγωμα των απολύσεων. Παράλληλα, όλος αυτός ο αγώνας θέλουμε να πλαισιώνεται από την συνολική πολιτική πρόταση που θα απαντάει στα μεγάλα διλλήματα της περιόδου όπως είναι αυτήν την περίοδο το ζήτημα του χρέους. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος για μας που μπορεί να φέρει ρήγμα στην αντιδραστική αναδιάρθρωση και να φέρει στο προσκήνιο μια ζωή χωρίς μνημόνια, ΕΕ , χρέος.

 

Με αυτήν τη λογική η στάση μας απέναντι στην συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, θα είναι στάση εργατικής λαϊκής αριστερής αντιπολίτευσης. Έτσι θα είμαστε ενάντια στη συνέχιση της παλιάς μνημονιακής πολιτικής, αλλά και την συνέχιση της νέας. Απέναντι στην ιδιωτικοποίηση και στο ξεπούλημα του δημόσιου πλούτου στο μεγάλο κεφάλαιο και τη διαπραγμάτευση του χρέους, θα αναδεικνύουμε τα στενά όρια των αντιφάσεων της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ μέσα στην ΕΕ και στο καθεστώς επιτήρησης. Θα προασπιζόμαστε τα δικαιώματα των εργαζομένων και της εργατικής τάξης απαιτώντας από την κυβέρνηση χωρίς καμία “περίοδο χάριτος”.


Με ποιο πρόγραμμα πάλης θα έρθουν μπροστά οι λαϊκές ανάγκες;

 

Μόνο ένα σχέδιο υπέρβασης της κρίσης από εργατική σκοπιά μπορεί να θέσει τις βάσεις για την παραγωγική και οικονομική ανασυγκρότηση της χώρας στην κατεύθυνση της οικοδόμησης μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση. Η ταξική πάλη ενάντια στο σύστημα μπορεί να υλοποιηθεί με ένα άμεσο πολιτικό πρόγραμμα με σκοπό την ανακούφιση των λαϊκών στρωμάτων που θα θέτει την προοπτική για την ανατροπή της αστικής κυριαρχίας. Ένα τέτοιο σχέδιο περιλαμβάνει:

 

Διαγραφή του χρέους για να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο που συμπιέζει τον κόσμο της εργασίας για να ξεπληρώνονται οι τόκοι των τοκογλύφων.

 

Άμεση μονομερή κατάργηση των μνημονίων της δανειακής σύμβασης και των αντιλαϊκών νόμων που τα συνοδεύουν.

 

Έξοδο από ευρώ και Ευρωπαϊκή Ένωση. Η παραμονή στο ευρώ και την ευρωπαϊκή ένωση οδηγεί στο χάος και την καταστροφή, στο κλείσιμο εκατοντάδων εργοστασίων και χιλιάδων μικροεπιχειρήσεων, στην μαζική ανεργία, στην φτώχεια και την διάλυση της αγροτικής παραγωγής. Το ευρώ δεν είναι «ασπίδα προστασίας» αλλά εργαλείο κοινωνικού πολέμου που για να σωθεί απαιτεί να θυσιαστούν οι δουλειές, οι μισθοί και οι συντάξεις των εργαζόμενων στην Ελλάδα και ολόκληρη την Ευρώπη.

 

Εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων χωρίς αποζημίωση και με εργατικό έλεγχο ώστε οι εργαζόμενοι να έχουν την δύναμη να τσακίσουν κάθε κερδοσκοπικό παιχνίδι των καπιταλιστών, ντόπιων και ξένων.

 

Απαγόρευση των απολύσεων, αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, φορολογία μεγάλου κεφαλαίου, κατάργηση των χαρατσιών, ανάκληση των ιδιωτικοποιήσεων και της εκποίησης της δημόσιας περιουσίας, δημόσια δωρεάν παιδεία και υγεία.

 

Αυτό το πρόγραμμα είναι για μας το κοινωνικά αναγκαίο που μπορεί να βγάλει τους εργαζόμενους από την κρίση σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση. Αναδεικνύοντας επιμέρους πτυχές του ανάλογα με την συγκυρία, μπορεί να επιτυγχάνεται καλύτερη εξειδίκευση του, αλλά και σύνδεση του με την συνολική επαναστατική προοπτική. Χρειάζεται να παλεύεται πρώτα και κύρια μέσα στο λαό και την εργατική τάξη για να οξύνει την ταξική αναμέτρηση και να συμβάλλει στην αναβάθμιση της λαϊκής συνείδησης. Ως κομμάτι της συνολικότερης τακτικής μας, απαιτείται η συγκρότηση ενός κοινωνικού και πολιτικού μετώπου ευρύτερων δυνάμεων της αριστεράς και της κοινωνίας γύρω από το μεταβατικό πολιτικό πρόγραμμα που θα έχει ως απώτερο στόχο όχι άλλη μια κυβέρνηση διαχείρισης του συστήματος από τον ένα ή τον άλλο σχηματισμό της αριστεράς, αλλά τη συνολική ανατροπή της επίθεσης από τους εργαζόμενους και τελικά την οικοδόμηση της δίκης τους εξουσίας.

 

Η κυβέρνηση άλλαξε, οι ανάγκες μας όχι!

 

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα κόμμα με έντονα μικροαστικά χαρακτηριστικά, με πλατιά απεύθυνση σε λαϊκά στρώματα, υπο αστική ηγεμονία, το οποίο αναφέρεται και προέρχεται από την αριστερά. Έχει αποδεχτεί πλήρως το ΝΑΤΟ, την ΕΕ και το σύνολο των αστικών θεσμών και του πλαισίου που επιβάλλουν, με αποτέλεσμα να αναδεικνύονται αντιφάσεις στο εσωτερικό του.

 

Η ανάδειξη του ΣΥΡΙΖΑ στο κυβερνητικό κέντρο δεν αποτέλεσε την πρωταρχική επιλογή του κεφαλαίου. Παρ’ όλα αυτά με τη συγκρότηση της συγκυβέρνησης με τους ΑΝΕΛ (κόμμα με εθνικιστικά-ακροδεξιά χαρακτηριστικά), με τις επιλογές προσώπων στη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού (Προκόπης Παυλόπουλος στη θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας και Λούκα Κατσέλη στη Τράπεζα της Ελλάδος κ.α.), και τις μέχρι τώρα πολιτικές του αποφάσεις, δείχνει ότι αποδέχεται πλήρως το πλαίσιο της ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ. Έτσι, επιβεβαιώνει μία δεξία μετατόπιση η οποία φαινόταν και προεκλογικά σε μία κατεύθυνση πλήρους ενσωμάτωσης και μετάλλαξης του σε αστικό κόμμα. Συμπερασματικά, η κυβέρνηση με κέντρο το ΣΥΡΙΖΑ, αποτελεί κυβέρνηση αστικής διαχείρισης.

 

Ως σχήμα ΕΑΑΚ, θεωρούμε ότι έχει σημασία να εξειδικεύουμε στο θέμα της εκπαίδευσης, του ρόλου της και της επίθεσης της οποίας δέχεται. Ειδικά όσο φαίνεται ότι και η νέα κυβέρνηση δεν έχει τη διάθεση να βάλει φρένο στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, παρά τις περιορισμένες εξαγγελίες οι οποίες αποτελούν διεκδικήσεις και απόρροια πίεσης του φοιτητικού κινήματος ενός προηγούμενου διαστήματος.

 

Αντιλαμβανόμαστε την καθυστέρηση του ελληνικού καπιταλισμού να συμβαδίσει σε σχέση με τον παγκόσμιο, ειδικά στο κομμάτι της εκπαίδευσης. Αυτό σε μεγάλο βαθμό έχει συντελεστεί και λόγω της ταξικής παλής και της παρουσίας του κινήματος στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό. Υπό το φόντο της κρίσης το κεφάλαιο αναζητώντας νέο παραγωγικό μοντέλο, συντελεί τομές συνολικά στην εκπαίδευση και ακόμα περισσότερο στην τριτοβάθμια.


Ο ρόλος του πανεπιστημίου στο σύγχρονο καπιταλισμό

 

Βάσει των παραπάνω, το κεφάλαιο στο σήμερα, προσπαθώντας να βρεί νέα πεδία κερδοφορίας, εντείνει την επιχειρηματική λειτουργία του πανεπηστημίου για να εξυπηρέτησει αυτό το σκόπο. Σε αυτήν την κατεύθυνση, βλέπουμε την άμεση υπαγωγή της παραγώμενης γνώσης και της επιστήμης στις παραγωγικές ανάγκες του κεφαλαίου, την έντονη εισβολή του ιδιωτικού παράγοντα στα ιδρύματα και την άμεση σύνδεση τους με την αγορά εργασίας.

Συγχρόνως για να εξυπηρετήσει την έμμεση κερδοφορία, και τη συνέχιση της κυριαρχίας του, ενισχύει σημαντικά τον ιδεολογικό και κατανεμητικό του ρόλο. Σε αυτό το πλαίσιο οξύνει την ιδεολογική καθυπόταξη και πειθάρχιση του αυριανού εργαζόμενου, ενώ διαμορφώνει επίσης και το νέο του ρόλο στον κοινωνικό καταμερισμό εργασίας, με βάση τις νέες ανάγκες του κεφαλαίου.

 

Οικονομική αναδιάρθρωση

 

Πέραν της κατανομής του εργατικού δυναμικού, το πανεπιστήμιο επηρεασμένο από την τεχνολογική εξέλιξη, επιδιώκει να τροφοδοτήσει σε ένα βαθμό την άμεση κερδοφορία του κεφαλαίου. Στο φόντο της κρίσης αυτή η προσπάθεια εντείνεται, με αποτέλεσμα την εισβολή του ιδιωτικού παράγοντα και την προσπάθεια απομίζησης κέρδους από συγκεκριμένες δραστηριότητες της εκπαιδευτικής λειτουργίας (συμμετοχή της εταιρείας CYTA στο πρόγραμμα σπουδών της Αρχιτεκτονικής κ.ά.).

 

Από τη μία οι εταιρίες προσεγγίζουν το πανεπιστήμιο ως ένα νέο πεδίο, τόσο άμεσης (μέσα από μεταπτυχιακά/ερευνητικά) όσο και μεσοπρόθεσμης κερδοφορίας των ίδιων, άρα και του κεφαλαίου. Παράδειγμα αποτελούσε η έρευνα για το ΝΑΤΟ από τη σχολή των Μηχανικών Παραγωγής και Διοίκησης. Από την άλλη τα πανεπιστήμια προσδοκούν στις εταιρίες για να μπορούν να ανταπεξέλθουν σε βασικές πτυχές της λειτουργίας τους, οι οποίες δεν καλύπτονται μέσα από τις μειωμένες κρατικές επιχορηγήσεις (ιδωτική λέσχη, ενοικίαση των κτηρίων του Πολυτεχνείου Κρήτης στην πόλη σε ιδιώτες, οικονομικό αντίτιμο για την χρήση των γηπέδων του ιδρύματος κ.ά.).

 

Οι μειωμένες δαπάνες για την παιδεία μέσω των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών, έχουν διαμορφώσει ένα δυσοίωνο μέλλον στο χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Καταρχάς, βασικό αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι ένας μεγάλος αριθμός ιδρυμάτων και τμημάτων ανά τη χώρα να αδυνατεί να λειτουργήσει, είτε ακόμα και να κλείνει (κατάργηση του Γενικού τμήματος του Πολυτεχνείου Κρήτης). Αξίζει ωστόσο να σημειωθεί, ότι για το κλείσιμο αυτό των ιδρυμάτων οι μειωμένοι προϋπολογισμοί έρχονται να αναδείξουν τη στρατηγική επιλογή του κεφαλαίου για το ποια ιδρύματα θα αξιοποιηθούν την ερχόμενη περίοδο (υποβάθμιση κοινωνικών επιστημών, σχέδιο Αθηνά 1-2).

Επιπλέον, για ολοένα και περισσότερους φοιτητές γίνεται πιο δύσκολο να καταφέρουν να σπουδάσουν ή να αποκτήσουν το πτυχίο τους λόγω της συνολικότερης οικονομικής κατάστασης, αλλά και των περικοπών στη μέριμνα (σίτιση, στέγαση, μεταφορές, συγγράματα).

 

Ιδεολογικός ρόλος

 

Μέσα από τον ιδεολογικό ρόλο του πανεπιστημίου το κεφάλαιο επιδιώκει αφενός την διαμόρφωση ενός προτύπου για τον σημερινό φοιτητή, αλλά και για τον αυριανό εργαζόμενο το οποίο θα είναι υποταγμένο και θα προάγει τον ατομικό δρόμο, αφετέρου την διαιώνηση και εμπέδωση των σχέσεων εξουσίας από τους αποφοίτους ούτως ώστε να μην κλονίζεται η αστική κυριαρχία. Συγκεκριμένα στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια προσπαθούν να περάσουν μια σειρά από μεταρρυθμίσεις, οι οποίες αποτελούν κεντρική κατεύθυνση της Μπολόνια, και στοχεύουν στην διαμόρφωση ενός ασφυκτικού πλαισίου εντός των ιδρυμάτων.

 

Σε αυτήν την προσπάθεια μεγάλο ρόλο έχει συντελέσει η επιβολή του ορίου φοίτησης οποία έχει ως αποτέλεσμα και την εφαρμογή του μέτρου των διαγραφών. Το συγκεκριμένο μέτρο επιδιώχθηκε να εφαρμοστεί πέρυσι, με αποτέλεσμα περίπου 180.000 φοιτητές να βρίσκονται μετέωροι για το μέλλον τους, και να αγωνιούν για το αν θα καταφέρουν να αποκτήσουν το πτυχίο τους. Στην ίδια κατεύθυνση, οι οργανισμοί μέσα από τους οποίους η κεντρική επιδίωξη ήταν η διαμόρφωση εκ νέου του πανεπιστήμιου, έρχονται να συμμορφώσουν το φοιτητικό σώμα, και να ποινικοποιήσουν οποιαδήποτε μορφή αντίστασης εντός των ιδρυμάτων. Τέλος, μέσω της εντατικοποίησης, η οποία αποτελεί βασική πτυχή των εκπαιδευτικών αναδιαρθρώσεων των τελευταίων χρόνων, προωθούνται οι υποχρεωτικές παρουσίες, οι αλυσίδες (βλ. σχολή Ηλεκτρονικών Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών), τα projects κτλ. Ο ολοένα και αυξανόμενος ρυθμός σπουδών, σε συνδυασμό με την δύσκολη οικονομική κατάσταση που επικρατεί, έρχεται να αποστρέψει τον φοιτητή από τις συλλογικές διαδικασίες, ούτως ώστε να τον εντάξει μελλοντικά σε μια διαδικασία εντατικών ρυθμών εργασίας.


Κατανεμητικός ρόλος

 

Κύριος στόχος του κεφαλαίου μέσα από το πανεπιστήμιο είναι η διαμόρφωση του σημερινού φοιτητή ως αυριανού εργαζομένου, ανάλογα με τις παραγωγικές συνθήκες αλλά και τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Υπαυτό το πρίσμα, προωθείται η διαμόρφωση ενός ρευστού και ευέλικτου μοντέλου εργαζομένου, πλήρως εξειδικευμένου ο οποίος θα λαμβάνει κατακερματισμένη γνώση και θα εντάσσεται σε μια διαδικασία συνεχούς επανακατάρτισης.

 

Πιο συγκεκριμένα, μέσα από την διαμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών στην οποία πλέον συμμετέχουν και εξωπανεπιστημιακοί (συμβούλια διοίκησης), η τριτοβάθμια εκπαίδευση έρχεται να ευθυγραμμιστεί με τις ανάγκες της παραγωγής. Σε αυτήν την κατεύθυνση προωθείται και η διάσπαση των κύκλων σπουδών, μέσα από την οποία επιτυγχάνεται η δημιουργία ενός δυναμικού πολλών ταχυτήτων. Όλα τα παραπάνω εντάσσονται στο ευρύτερο σχέδιο δια βίου μάθησης, μέσα από το οποίο ο εργαζόμενος είναι αναγκασμένος να μπει από νωρίς σε ένα κυνήγι πιστωτικών μονάδων όπου αφενός εξαλείφονται τα ενιαία εργατικά κι επαγγελματικά δικαιώματα και οι ενιαίοι τρόποι διεκδίκησης, αφετέρου προκρίνεται η λογική του ανταγωνισμού και του ατομικού δρόμου.

 

Το κράτος για να εξυπηρετήσει τις ανάγκες του κεφαλαίου, στα πλαίσια της κρίσης, για κατανομή των αυριανών εργαζόμενων, υποτασσόμενο στις κατευθύνσεις της ΕΕ, δημιουργεί μία σειρά από νέες δομές στη μεταδευτεροβάθμια εκπαίδευση (βλ. ΣΕΚ – ΚΕΚ) στην κατεύθυνση δημιουργίας ενός φθηνού εργατικού δυναμικού τεχνικά καταρτισμένου. Στα πλαίσια αυτά με την ταξική επίθεση η οποία συντελείται με την ύπαρξη ταξικών φίλτρων στην εκπαίδευση αυτή η κατανομή ενισχύεται.

 

Για μια αποφασιστική αναβάθμιση της ΕΑΑΚ και των σχημάτων της


Τα σχήματα της ΕΑΑΚ έχουν στόχο να οξύνουν τις αντιφάσεις που προκύπτουν από τις επιδιώξεις του κεφαλαίου, τόσο στην εκπαιδευτική διαδικασία όσο και στην κοινωνία. Να δίνουν απάντηση στα μικρά αλλά και στα μεγάλα διλήμματα που ανοίγονται σε κάθε συγκυρία, να συγκρούνται με τις κυρίαρχες πολιτικές, αναπτύσσοντας ριζοσπαστικές πρακτικές, κλιμακόνοντας τους αγώνες, συμβάλλοντας τελικά στην ανάδειξη ενός ισχυρού φοιτητικού κινήματος και επιδιώκοντας τη σύνδεση του με το εργατικό.

 

Επίσης, τα σχήματα της ΕΑΑΚ θα πρέπει να στηρίζουν τις επιμέρους πρωτοβουλίες στα διάφορα πεδία που συγκροτούνται (attack, ενεργοί-άνεργοι, πρωτοβουλία για τη διαγραφή του χρέους, αντιφασιστικές πρωτοβουλίες), με βάση το αναγκαίο πολιτικό πρόγραμμα πάλης, το οποίο αναλύσαμε παραπάνω, και που θα αναβαθμίζει το περιεχόμενό τους. Με τον τρόπο αυτό θα ενισχύεται και η υπόθεση της συνολικής ανατροπής, δίνοντας την προοπτική του αύριο στο σήμερα.

 

Ο κοινός κινηματικός σχεδιασμός και οι επιμέρους πτυχές του

 

Σε κινηματικό επίπεδο, τα σχήματα της ΕΑΑΚ θα πρέπει να μπορούν και με βάση την ανάλυση της συγκυρίας να συντονίζονται σε έναν κοινό κινηματικό σχεδιασμό, με ενιαία πολιτική κατεύθυνση. Στη βάση αυτή, οφείλουν να είναι σε θέση να αναγνωρίζουν και να αναδεικνύουν τις πολιτικές αιχμές και τα οξυμένα κοινωνικά ζητήματα της εκάστοτε συγκυρίας, αναπτύσσοντας φοιτητικό κίνημα με βάση αυτά.

 

Είναι χρέος μας την επόμενη περίοδο και με βάση την παρακαταθήκη των αγώνων μας, να μπούμε στη μάχη ενάντια τους εσωτερικούς κανονισμούς, τις διαγραφές, στην επαναφορά του ασύλου και την κατάργηση των Συμβουλίων Ιδρύματος, συνδέοντάς τα με την σύγκρουση με τον νόμο Διαμαντοπούλου και την τελική ανατροπή του γιατί, με λίγα λόγια, το εκπαιδευτικό δε λύνεται με νόμους...

 

Συγχρόνως, σημαντικός κόμβος είναι το ζήτημα της μέριμνας, των υποδομών και συνολικά της υποχρηματοδότησης των ιδρυμάτων. Πρέπει να απαιτήσουμε κρατική χρηματοδότηση προς όφελος των φοιτητών, διεκδικώντας μία πραγματικά δημόσια και δωρεάν Παιδεία.

 

Με αυτή τη λογική, σε κάθε στιγμή της ταξικής αναμέτρησης θέλουμε να διευρύνουμε τις διεκδικήσεις και τους αγώνες μας, συνδέοντάς τα με τα κεντρικά πολιτικά ζητήματα. Έτσι, στην επερχόμενη συγκυρία, θέλουμε να συμβάλλουμε σε ένα αναγκαίο κίνημα για την διαγραφή του χρέους και τη σύγκρουση με την ΕΕ και την έξοδο από αυτή. Για αυτό στηρίζουμε την Πρωτοβουλία για τη Διαγραφή του Χρέους και επιδιώκουμε τόσο στην μετωπική διεύρυνση της, όσο και στην πολιτική της εμβάθυνση.

 

Στις σημερινές συνθήκες, οι φοιτητικοί σύλλογοι θα πρέπει να ενισχύσουν τα προτάγματά τους για τις συνθήκες φοίτησης από ότι την περίοδο προ κρίσης, καθώς στο φοιτητικό σώμα υπάρχει μεγάλο κομμάτι φοιτητών που αντιμετωπίζει αντικειμενικές δυσκολίες στη φοίτησή τους (π.χ. εργαζόμενοι φοιτητές). Ακόμα, τα σχήματα θα πρέπει να έχουν εξειδικευμένη παρέμβαση και να φροντίζουν με αντίστοιχες κινήσεις, να ενσωματώνουν την δράση των κομματιών αυτών στη δράση των συλλόγων χωρίς να υπονομεύεται ο ρόλος αυτών γενικότερα.

 

Τα σχήματα της ΕΑΑΚ θα πρέπει να είναι η πρωτοπορία του φοιτητικού κινήματος. Σε μία περίοδο που οι απαιτήσεις του κεφαλαίου από τη νέα γενιά συνολικά αυξάνονται, πρέπει να βάλουμε μπροστά ζητήματα της καθημερινής πάλης όπως οι αλλαγές στα προγράμματα σπουδών (διάσπαση αντικειμένων, κατάργηση εργαστηρίων), η εντατικοποίηση (υποχρεωτικά project και παρακολουθήσεις) και φαινόμενα καθηγητικής αυθαιρεσίας, ειδικότερα του πιο διαπλεκόμενου καθηγητικού κατεστημένου που λόγω επιχειρηματικών συμφερόντων βλέπει τη κερδοφορία του μέσα από την πειθάρχηση και την εντατικότερη δουλειά των φοιτητών (παράδειγμα η σχολή ΗΜΜΥ - επιχειρησιακά προγράμματα καθηγητών). Μέσα από παραστάσεις διαμαρτυρίας, κινητοποιήσεις και συνολικά ριζοσπαστικές πρακτικές (π.χ. καταλήψεις) στη βάση των συλλόγων, διεκδικούμε το σπάσιμο των εντατικοποιημένων ρυθμών σπουδών και τη βελτίωση τους αλλά και διασφαλίζουμε ότι δεν θα ποινικοποιούνται οι αγώνες και οι αγωνιστές.

 

Επίσης σημαντικό καθήκον της αριστεράς στους κοινωνικούς χώρους, είναι η κατάληψη χώρων και η λειτουργία τους σαν κέντρα αγώνα και στέκια πολιτιστικής-πολιτικής παρέμβασης. Χρειάζεται λοιπόν, με πρωτοβουλία των συλλόγων στη βάση των αποφάσεων τους αλλά και των οργάνων τους (π.χ. συντονιστικά) η δημιουγία και ανασυγκρότηση τέτοιων στεκιών προς όφελος του φοιτητικού κινήματος και της δημιουργικης αξιοποίησης του (ήδη συμπιεσμένου) ελεύθερου χρόνου.

 

Για το συντονισμό των σχημάτων και τα διήμερα της ΕΑΑΚ

 

Επιδιώκουμε, τα σχήματα της ΕΑΑΚ να συντονίζονται σε πανελλαδικό επίπεδο μέσω των διημέρων της, τα οποία καλό θα ήταν να διεξάγονται δύο φορές τον χρόνο και να γίνεται υπόθεση των σχημάτων η διεξαγωγή τους. Τα σχήματα θα πρέπει να γράφουν κείμενα που να συμβάλλουν στο προδιημεριακό διάλογο, θα μεταφέρουν εμπειρίες, πρακτικές, πολιτκά συμπεράσματα και πολιτικές τελικά προτάσεις για την αναβάθμιση μας. Η συμμετοχή των σχημάτων, τόσο στο διάλογο όσο και στη διαδικασία του διημέρου, θα πρέπει να είναι ισότιμη και να πραγματοποιείται με δημοκρατικό τρόπο. Παράλληλα, χρειάζεται μέσω των τοπικών συντονιστικών ΕΑΑΚ να έρχονται σε αλληλεπίδραση τα σχήματα και να καταλήγουν σε κινηματικό σχεδιασμό και πολιτική ενοποίηση.

 

Τα σχήματα μέσω των παρπάνω διαδικασιών πρέπει να καταφέρνουν να ενοποιούνται πολιτικά, να συντάσσουν ενιαίο σχεδιασμό που θα εξειδικεύεται σε κάθε σχολή σε κάθε σχολή και σύλλογο. Προτείνουμε λοιπόν το διήμερο 17-18 Απρίλη να καταλήξει σε:

 

Πολιτική απόφαση που θα περιέχει τη θέση μας για την κρίση του καπιταλισμού, την νέα κυβέρνηση με κέντρο το ΣΥΡΙΖΑ, τη νέα πραγματικότητα που διαμορφώνρται, το ρόλο του Πανεπιστημίου και το σχεδιασμό που θα βγάλουμε και θα περιλαμβάνει επίσης κείμενα για τα ΑΕΙ, τα ΤΕΙ και το μαθητικό. Παράλληλα, να βγεί εκλογική αφίσα που θα προέλθει μέσα από την διαδικασία του ίδιου του διημέρου.

 

Για τη διεύρυνση του δυναμικού μας

 

Τα σχήματα της ΕΑΑΚ είναι χαρακτηριστικά μετωπικά μορφώματα με την ηγεμονία της αντικαπιταλιστικής αριστεράς τα οποία καταφέρνουν να συνέχουν στο εσωτερικό τους ανένταχτους αγωνιστές και οργανωμένες αντιλήψεις ακόμα και με διαφορετικές ιδεολογικές αναφορές. Σε αυτή τη κατεύθυνση θα πρέπει να διακατέχονται από μετωπική λογική και να επιδιώκουν την διεύρυνση τους τόσο σε κοινωνικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο πάνω στην ίδια κατοχυρωμένη προγραμματική συμφωνία. Με αυτή τη λογική θα πρέπει να απυθύνονται σε δυνάμεις και αγωνιστές στο εσωτερικό των πανεπιστημίων με αριστερά ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, να τους μετατοπίζει και τελικά να τους ενσωματώνει στο εσωτερικό τους. Επίσης, σε περιόδους όξυνσης του κινήματος θα πρέπει να επιδιώκεται η σύνδεση με άλλες αριστερές δυνάμεις στον εκάστοτε κοινωνικό χώρο και όπου αυτό είναι εφικτό ή κρίνεται αναγκαίο με βάση τις αιχμές τις οποίες θέτουμε και το μεταβατικό πρόγραμμα (ολόκληρο ή πτυχές του).

 

Για ένα φοιτητικό κίνημα αντεπίθεσης, ρήξης και ανατροπής!

 

Είναι φανερό ότι ένα νικηφόρο φοιτητικό κίνημα δε μπορεί να προκύψει απλά από την αλλαγή συσχετισμών σε εκλογικό επίπεδο. Για εμάς το φοιτητικό κίνημα πρέπει να ενισχύει τον πολιτικό αγώνα, να βάζει στο προσκήνιο δηλαδή την συνολική ανατροπή της επίθεσης. Συνεχώς η σπουδάζουσα νεολαία αντιμετωπίζει από τα καθημερινά προβλήματα της σχολής της, ίσως την εργασία της, την προσπάθεια δηλαδή να ορίσει την ίδια την αξιοπρεπή ζωή της και με αυτόν τον τρόπο έρχεται αντιμέτωπη και με τα μεγάλα ερωτήματα της εποχής (ΕΕ-ΔΝΤ-χρέος).

 

Συνεπώς, αναβαθμίζεται η ανάγκη ενός πολιτικού φοιτητικού κινήματος να θέτει το μεταβατικό πολιτικό πρόγραμμα πάλης για να απαντά στα κεντρικά πολιτικά ερωτήματα των φοιτητών που τίθενται και να το αξιοποιεί δημιουργικά δένοντάς το με τις πλευρές της πάλης ενάντια στην εκπαιδευτική αναδιάρθρωση. Έτσι, βάζει πλάτη για την γενικευμένη αντεπίθεση των αγώνων.

 

 

Για εμάς το φοιτητικό κίνημα πρέπει να είναι αντιδιαχειριστικό, να αντεπιτίθεται και να βάζει τις ανάγκες του μπροστά χωρίς να βάζει πλάτη σε καμία κυβέρνηση διαχείρισης του συστήματος. Το φοιτητικό κίνημα πρέπει να προβάλλει μία συνολική απάντηση για τις δωρεάν σπουδές, για τους αξιοπρπείς όρους και ρυθμούς τους, τη φοιτητική μέριμνα και την επαρκή χρηματοδότηση που είναι αναγκαία για την καλή λειτουργία των σχολών, συνδέοντάς το με τα πάγια αιτήματα: κατάργηση νόμου Διαμαντοπούλου, κατάργηση ορίων φοίτησης, επαναφορά ασύλου κλπ.

 

Για εμάς το φοιτητικό κίνημα πρέπει να βρεθεί στο πλάι της εργατικής αντεπίθεσης η οποία επιδιώκουμε να προκύψει ένα επόμενο διάστημα παίζοντας πρωταρχικό ρόλο στην έκβαση της ταξικής πάλης. Η κατάσταση που διαμορφώνεται συνολικά στον ελληνικό κοινωνικό σχηματισμό και ειδικότερα την περίοδο της κρίσης απαιτεί από το φοιτητικό κίνημα να βρεθεί στο πλάι του εργατικού κινήματος.

 

Οι φοιτητικοί σύλλογοι όπλο στα χέρια των φοιτητών!

 

Χρειάζονται σύλλογοι, ζωντανά κύτταρα του φοιτητικού κινήματος. Στον αγώνα του, πέρα από συθήματα πρόγραμμα και μορφές πάλης προυποθέτει την ανασυγκρότηση των συλλόγων σε οχήματα επιβολής των αναγκών τους. Χρειάζονται οι σύλλογοι να γίνουν ασπίδα στην επίθεση που δέχεται σήμερα το φοιτητικό σώμα, ιδιαίτερα το πιο πληττόμενο κομμάτι του.

 

Οι φοιτητικοί σύλλογοι πρέπει να βάλουν στην πρώτη γραμμή της πάλης τους αιτήματα που δεν ορίζονται από το πλαίσιο των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών και της αποπληρωμής του χρέους, αλλά από τις δικές τους ανάγκες για αύξηση της χρηματοδότησης και για αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν παιδεία. Στην προμετωπίδα του κινήματος μπαίνει η ανατροπή του νόμου πλαίσιο και όλων των πτυχών του (διαγραφές-όρια φοίτησης-δίδακτρα-συμβούλια ιδρύματος). Η μέριμνα και η ποιότητα σπουδών (εστίες, προσλήψεις απολυμένων διοικητικών αλλά και νέων) πρέπει να επιστρέψουν στα πανεπιστήμια μαζί με τα χρήματα που κλάπηκαν από το κούρεμα του PSI. Να απαιτήσει μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους τους αποφοίτους, ενιαία πτυχία και κατοχυρωμένα εργασιακά και επαγγελματικά δικαιώματα, παράλληλα με κατάργηση των δύο κύκλων σπουδών, των πιστωτικών μονάδων και να πάει κόντρα στην καθηγητική αυθαιρεσία. Ακόμα, πρέπει να κατοχυρώσει τις δημοκρατικές ελευθερίες στο πανεπιστήμιο για αυτό και να απαιτήσει την επαναφορά του ασύλουκαι την διεύρυνση του στους εργασιακούς χώρους. Επίσης να βγει διεκδικητικά απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και να απαιτήσει διαγραφή του χρέους και την έξοδο από ευρώ και ΕΕ.

 

Για το συντονισμό του φοιτητικού κινήματος

 

Τέλος το φοιτητικό κίνημα έχει χρέος να συντονίζεται και σε πανελλαδική βάση. Απορρίπτουμε τη λογική της ΕΦΕΕ. Αυτό τον ρόλο έχει το πανελλαδικό συντονιστικό γενικών συνελεύσεων και καταλήψεων όπου οι φοιτητικοί σύλλογοι μέσω οριζοντίων και αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών παίρνουν αποφάσεις για ενιαία και συγκροτημένη δράση του φοιτητικού κινήματος, ιδιαίτερα την περίοδο των εξάρσεών του. Μέσα από τους αγώνες μας παλεύουμε για να αποκτήσει αυτός ο πανελλαδικός συντονισμός ποιοτικά ανώτερα χαρακτηριστικά και να λειτουργήσει προωθητικά για το φοιτητικό κίνημα. Επιδιώκουμε ο συντονισμός αυτός αφ’ ενός να οχυρώνεται από τα αντιδραστικά κομμάτια του φοιτητικού σώματος, αφ’ ετέρου να καταλήξει να αλληλεπιδρά και με τους λιγότερο ενεργούς κινηματικά συλλόγους.


Οι ανάγκες της νεολαίας προμετωπίδα του φοιτητικού κινήματος!

 

ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΤΕΛΟΣ.
ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ!

 


nffzzuD

 

αναζητηση

Ημερολογιο

November 2017
M T W T F S S
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3

Συντομα

No events